Give Me A M(h)ug!

  "All i want for Christmas, είσαι εσύ". All I want for Christmas is you. "All i want for Christmas is you..." σιγοτραγουδώ και πολύ μου αρέσει τελικά. Πέρασαν τέσσερα χρόνια και ούτε που το κατάλαβα. Σίγουρα δεν ήταν κάθε μέρα γιορτή. Αλλά δεν ήταν και άσχημα. Ποτέ με τα πάνω μας και ποτέ με τα κάτω μας. Έτσι δεν είναι εξάλλου η ζωή; Άλλοτε με τα ωραία της και άλλοτε με τα δύσκολα της. Και καβγάδες είχε, και κλάματα, και γέλια και χαρές. Όλα στο πρόγραμμα τα βάλαμε και όλα μπροστά μας τα βρήκαμε. Το αποτέλεσμα όμως μετράει. Το σήμερα, το τώρα το παρόν. Και αυτό μας βρίσκει στο ζεστό μας δυαράκι να στολίζουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. "I don't want a lot for Christmas.." συνεχίζω να εκτελώ στα δέκα μέτρα το γνωστό σε όλους άσμα. Από φωνή κορμάρα, που λένε και οι φίλοι μου. Μερικές φορές δεν με αντέχω ούτε εγώ η ίδια. Σήμερα όμως, το απολαμβάνω. Είναι μια όμορφη μέρα. Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα και οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτά. Έξαλλου, όσο δύσκο...

Έμαθα να δίνω χρώμα στα Χριστούγεννα. Χριστούγεννα Χριστούγεννα .  Χριστουγεννιάτικες ιστορίες και αναμνήσεις. Το καλύτερο μου να κάθομαι δίπλα στο στολισμένο δέντρο και να αφήνω την σκέψη μου να γυρίζει στο παρελθόν. Σε όμορφες και ξέγνοιαστες στιγμές. Σε εμπειρίες μοναδικές και σε μνήμες που με γεμίζουν ένταση και με πλημμυρίζουν αγάπη και ζεστασιά. Ήθελα να ξεκινήσω να μιλάω για χρόνια και ημερομηνίες χαραγμένες στο μυαλό, αλλά μόλις διάβασα μια αστεία συνομιλία στο facebook, αποφάσισα να δώσω χρώματα στα Χριστούγεννα που θα επιλέξω και όχι χρονολογίες. Έτσι κανείς δεν θα μάθει την ηλικία μου και κανείς δεν θα νιώσεις μεγαλύτερος ή μικρότερος. Τα ροζ Χριστούγεννα. Θυμάμαι ακόμα τα πρώτα Χριστούγεννα που χαμογελούσα σαν παιδάκι ανοίγοντας το πρώτο δώρο που ήταν όπως το επιθυμούσα. Ακριβώς όπως μου ταίριαζε και είχα ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη. Ήταν το δώρο του μπαμπά μου. Το πιο σημαντικό δώρο, καθώς έτσι πήρα την αποδοχή που τόσο πολύ αναζητούσα στα μάτια του. Δεν την έβλεπα, δε...

"Αισιοδοξία" - Το Xmas δέντρο των bloggers. Το γράμμα μου είναι το "Α". Η λέξη που επιλέγω είναι η "Αισιοδοξία". Τα φετινά Χριστούγεννα θέλω να μου φέρουν  γαλήνη και αισιοδοξία. Κάθομαι εδώ και ώρα μπροστά στον υπολογιστή.Είχα κάνει τόσες σκέψεις και τόσα σχέδια για αυτό το κείμενο. Ήθελα να γράψω τόσα πολλά, αλλά τώρα απλά κοιτάζω την οθόνη. Δυσκολεύομαι μπορώ να πω. Είχα αποφασίσει πως θα ξεκινήσω με την ιστορία της Ματίνας που κάθε μέρα ακούει την ίδια συμβουλή από τον παππού της.  - "Έρχονται Χριστούγεννα,Ματίνα μου.Να είσαι αισιόδοξη". Βέβαια, ήθελα να αναφερθώ και στην θετικότητα του Παναγιώτη που μου χαμογελάει κάθε πρωί, μόλις κλείνει τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια από το μπαλκόνι του. Έτσι μπερδεύτηκα πολύ και δεν ξέρω τι να πρώτο γράψω. Ίσως να έπαθα "κάτι από Ματίνα". Ποια είναι η Ματίνα θα μου πεις και δίκιο θα έχεις.  Είναι η γειτόνισσα μου που τα βλέπει όλα αρνητικά και δύσκολα. Προτιμώ τον Παναγιώτη που μένει απέναντι μου....

  Δακρυσμένα Χριστούγεννα. Photo by Canvas Παραμονή Χριστουγέννων και ο κόσμος χαμογελαστός περπατά στην Ερμού, κάνοντας ψώνια ή μια βόλτα της τελευταίας στιγμής. Μουσική και γέλια ακούγονται παντού. Εκτός από το μικρό σκοτεινό διαμέρισμα του τρίτου ορόφου. Εκεί κάθεται αμέτοχη η Νεφέλη. Αρνείται να συμμετάσχει στην χαρά των ημερών. Μια εβδομάδα τώρα, κάθεται στην μέση του δωματίου και κλαίει απαρηγόρητη. Δεν μπορεί να καταλάβει το γιατί. Είχαν κάνει τόσα σχέδια μαζί, τόσα όνειρα. Όλα χάθηκαν σε μια στιγμη.  "Γιατί;" αναρωτιέται, αλλά απάντηση δεν παίρνει. Το τραπέζι γεμάτο σοκολάτες, ποτήρια με κόκκινο κρασί και αποτσίγαρα. Καπνίζει και πίνει ασταμάτητα. Γυρνώντας τα τελευταία λόγια στο μυαλό της με μανία. Δεν ξέρει τι να κάνει και δεν θέλει να κάνει τίποτα. Απλά να σταματήσει τον χρόνο και να τον φέρει πίσω. Εκεί μαζί της, να την κρατάει αγκαλιά και να της μιλά για το μέλλον τους. Ποτέ ξανά δεν θα ζήσουν μαζί, πρέπει να το πάρει απόφαση, σκέφτεται και ξεσπά σε κλάματα. ...