Give Me A M(h)ug!

"Click away" στον Έρωτα. Θα τον κάνω click away. Χτυπάει μήνυμα στο κινητό μου. Πιάνω αδιάφορα την συσκευή. "Μα καλά ποιος στέλνει μηνύματα στην εποχή του Instagram και του messenger;" γκρινιάζω, αλλά θέλω να δω και ποιος είναι.  - Πάμε για καφεδάκι; διαβάζω και γελάω. "Αδιόρθωτος ο αποστολέας. Ποτέ δεν θα αλλάξει αυτή η κοπέλα σκέφτομαι και βιάζομαι να απαντήσω. Δεν χάνονται τέτοιες ευκαιρίες στις μέρες μας.  - Φύγαμε, γράφω βιαστικά και στέλνω και ένα sms μετακίνηση 6 για να μην έχουμε τίποτα ανεπιθύμητα πρόστιμα και τρέχουμε χριστουγεννιάτικα. Βλέπεις είναι ακριβή η ελευθερία στις μέρες του κορονοιου. Θα περάσει κι αυτό. Ένα εμπόδιο ακόμα στην ήδη δύσκολη ζωή μας. Σιγά. Τόσα πήγαν στραβά, άλλο ένα ακόμα τι πειράζει; Πάντα σκέφτομαι θετικά και δεν σκοπεύω να αλλάξω. Αρνούμαι να αλλάξω . Ώπ, ώπ πάλι άρχισα να γράφω τα δικά μου. Επανέρχομαι στην τάξη. Και συνεχίζω.  Στέλνω λοιπόν τα μηνύματα μου, περνώ ταυτότητα και ξεκινάω για το γνωστό σημείο συνάντησης. Μέρε...

Πάντα σ' αγαπούσα. Photo by Canvas Βράδυ Σαββάτου. Έξω βρέχει και ο αέρας παίζει τα δικά του βίαια παιχνίδια. Είναι στιγμές που δείχνει μια μανία διαφορετική. Παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του. Καθισμένη άλλη μια βραδιά στη μικρή σοφίτα παρατηρεί τον δρόμο και τους ελάχιστους περαστικούς. Κάνουν αγώνα να προφυλαχτούν από την δυνατό αέρα και την βροχή, που δεν λέει να κοπάσει ώρες τώρα. Είναι καιρός που η Μαρίζα δεν έχει καμία διάθεση να εγκαταλείψει την μοναξιά της. Προτιμά να κάθεται μόνη στο μικρό δωμάτιο, να ακούει μουσική και να διαβάζει ξανά και ξανά τα αγαπημένα της βιβλία. Οι φίλοι, την κούρασαν. Η δουλειά της δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον πλέον. Δεν ξέρει αν την βαρέθηκε ή απλά συνήθισε να μην ελπίζει στην αλλαγή. Περνά περισσότερο χρόνο ανάμεσα στα βιβλία και τα ημερολόγια της, απ' ότι στις καφετέριες και τα κλαμπ με τις φίλες της. Την κούρασε κάπως, να βγαίνει και να μην ξέρει το γιατί. Να πηγαίνει στα ίδια μέρη και να βλέπει τους ίδιους ανθρώπους, να της λένε τα ίδια π...