Έλα να μοιραστούμε τις πρώτες σκέψεις της Δευτέρας!

 Έλα να μοιραστούμε τις πρώτες σκέψεις της Δευτέρας!

Πρωινό Δευτέρας
By Canvas.


Πρωί Δευτέρας και η ανατολή μοιάζει τόσο ελπιδοφόρα. Μια κούπα ζεστό ελληνικό καφέ, μερικά ανάλατα κουλουράκια της μαμάς και ένα laptop είναι η σημερινή συντροφιά μου. Κάθομαι στο μπαλκόνι, αναπνέω όσο καθαρό αέρα έχει αυτή η πόλη και προσπαθώ να βάλω σκέψεις, προβληματισμούς και έννοιες στην σειρά. Μια αγαπημένη πρωινή συνήθεια που χρονολογεί την έναρξη της στα μακρινά φοιτητικά χρόνια.

Σήμερα ίσως χρειαστώ λίγο περισσότερο χρόνο και λίγο κόπο παραπάνω. Φανερά επηρεασμένη από τις τελευταίες μέρες, ίσως και λίγο στεναχωρημένη από κάποιες συμπεριφορές αναπολώ τα παιδικά χρόνια που τελικά η φιλία και η επικοινωνία ήταν πιο απλή.

Ίσως να σου φαίνεται περίεργο αυτό που λέω, αλλά γυρίζει πολλές μέρες στο μυαλό μου. Βασικά στριφογυρίζει από τις μέρες των διακοπών. 

Θα σου πω αρχικά ότι πέρασα υπέροχες, ήρεμες, μακριά από πολύ κόσμο διακοπές. Σε ένα ήσυχο και γαλήνιο μέρος, με λίγο κόσμο που δεν έκανε φασαρία, δεν ενοχλούσε κανέναν και απολάμβανε την ηρεμία και τον ήλιο, όπως πραγματικά το είχα ανάγκη. Ξέφυγα πάλι από το θέμα. Τι κακό κι αυτό με εμένα. Κάθε φορά που προσπαθώ να βάλω κάτι στην σειρά έχω την τάση να αλλάζω τα θέματα βροχή και να πλατιαζω σε άχρηστες λεπτομέρειες.

Ένα πρωί καθόμουν στην παραλία και απολάμβανα το παιχνίδι των παιδιών. Τα άκουγα από μακρυά να γελούν, να παίζουν και να μαλώνουν που και που. Κάποια στιγμή κουράστηκαν και μάλλον πείνασαν, οπότε σταμάτησαν το παιχνίδι και είπαν να επιστρέψουν στους γονείς. Περπατώντας σε ομαδουλες και δυάδες τα άκουγα να καταστρώνουν σχέδια και να μιλούν. Χαμογελούσα στην εικόνα και ένιωθα λίγη από την ευτυχία τους. Γρήγορα την προσοχή μου κέρδισαν δύο μικρά μπομπιρακια που περπατούσαν στο τέλος χέρι χέρι. Τα παρατηρούσα με απορία μέχρι που έφτασαν σχεδόν δίπλα μου και άκουσα την συζήτηση τους. 

Ζεστός ελληνικός καφές
By Canvas.


"...θα λέμε τα μυστικά μας και θα είναι μόνο δικά μας, γιατί είμαστε φίλοι", είπε το ένα από τα δύο και το άλλο χαμογέλασε, κούνησε το κεφάλι θετικά και του έκλεισε το μάτι. Ήταν μια υπέροχη εικόνα και μια απίστευτη συμφωνία. Μια φιλία που ξεκίνησε με τους δικούς της όρους. Ξεκάθαρα πράγματα. Είμαστε φίλοι και θα λέμε τα μυστικά μας. Θα μοιραζόμαστε την αλήθεια μας και θα την επικοινωνούμε χωρίς φόβο και άγχη, αμφιβολίες και ντροπές, ήταν η μετάφραση της εικόνας στην ενήλικη ζωή μου. 

Καταλαβαίνεις τώρα τους λόγους που αναπολώ τις φιλίες της παιδικής ηλικίας;

Δεν ξέρω αν σου φαίνεται υπερβολική η σκέψη μου, αλλά για εμένα η επικοινωνία και το μοίρασμα είναι οι σημαντικότερες αρχές της φιλίας. Φυσικά η ειλικρίνεια και η εμπιστοσύνη. Πως θα μάθω έναν άνθρωπο αν δεν τον συναναστραφώ; Αν δεν ανταλλάξουμε απόψεις για ζητήματα που μας απασχολούν, αν δεν συζητήσουμε τους φόβους και τα όνειρα μας, αν δεν μοιραστούμε τα λάθη μας, αν δεν επικοινωνήσουμε τα προβλήματα μας με ειλικρίνεια; Πως θα δημιουργήσουμε μια σχέση ασφαλείας και εμπιστοσύνης, φροντίδας και κατανόησης;

Ίσως να ακούγονται πολλά, αλλά αυτό δεν είναι η φιλία; Δεν είναι μια σχέση μεταξύ ανθρώπων που μοιράζονται την ζωή τους; Ανθρώπους που σε κάποια μοιάζουν πολύ και σε άλλα είναι σαν δυο ξένοι, αλλά πάντα στηρίζει ο ένας τον άλλον και πορευονται μαζί στην ζωή; 

Πως μπορούμε να αποκαλούμε κάποιον φίλο, αν το μόνο που θέλουμε από αυτόν είναι να περνάμε μαζί του λίγο ευχάριστο χρόνο, όταν εμείς έχουμε κενό; Σίγουρα ο όρος φιλιά δεν αρμόζει σε αυτή την σχέση!

 Επίσης, δυσκολεύομαι να καταλάβω πως θέλουν οι άνθρωποι να επικοινωνείς μαζί τους όλα τα θέλω, επιθυμίες, σκέψεις και προβλήματα σου, ενώ αυτοί μοιράζονται με το σταγονόμετρο. Πως θα δημιουργηθεί ένας δεσμός μεταξύ δύο ανθρώπων ή πως θα νιώσεις εμπιστοσύνη και ασφάλεια με έναν άνθρωπο που θέλει μεν να ξέρει τα πάντα για σένα, αυτός δε δεν μοιράζεται τίποτα. Χρησιμοποιεί συνήθως δικαιολογίες του τύπου "δεν είμαι έτοιμος, ή δεν είναι σημαντικό, ή όλα τα έχω υπό έλεγχο, ή δεν με ενοχλεί αυτό, ή δεν είναι άξιο συζήτησης το άλλο. 

Στο δικό μου μυαλό δεν μπορεί να είναι φιλιά. Ή έχω την φιλία σε άλλη διάσταση. Φιλιά είναι η σχέση ανθρώπων που μοιράζονται και επικοινωνούν με ειλικρίνεια, χωρίς να ντρέπονται ή να φοβούνται την κριτική. Σίγουρα δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να είναι  φίλοι με τον ίδιο τρόπο. Δεν διέπουν όλες τις σχέσεις οι ίδιες αρχές και κάθε σχέση έχει το σύστημα της,αλλά...

Για μένα υπάρχει ένα ΑΛΛΑ! Αυτό το σύστημα θα ήταν καλύτερο αν εξυπηρετούσε τα θέλω και των δύο πλευρών. Αν ήταν μια ξεκάθαρη σχέση μεταξύ των δύο. Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να μην είναι ξεκάθαρο. 

Φιλιά
By Canvas.


Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να πρέπει να χρειάζεται να το ορίσεις με λόγια και όχι με πράξεις. Εφόσον δείχνω με την επικοινωνία μου,  το μοίρασμα μου, με την στάση μου πως εμπιστεύομαι έναν άνθρωπο, χρειάζεται να το ορίσω και με λόγια; Αν δεν ένιωθα εμπιστοσύνη στο πρόσωπο κάποιου, δεν θα μοιραζομουν τις λεπτομέρειες της ζωής μου, τους φόβους και τις έννοιες μου. Δεν θα άφηνα τα τείχη και τις άμυνες μου να πέσουν. Δεν βλέπω το λόγο λοιπόν να πρέπει να πω σε κάποιον "ξέρεις σε εμπιστεύομαι και σου ανοίγω την καρδιά μου, άρα το ίδιο θα ήθελα και από σένα". 

Δεν ξέρω μου φαίνεται παιδικό. Με γυρίζει πίσω στο σχολείο. Τότε που ήμασταν μικρά παιδάκια και λέγαμε ο ένας στον άλλο "θέλεις να γίνουμε φίλοι και να λέμε τα μυστικά μας;". Θεωρούσα πως στην ενήλικη ζωή μας η επικοινωνία και η ειλικρίνεια είναι ο πρώτος τρόπος να δημιουργηθεί ένας δεσμός. Το μοίρασμα μεταξύ των ανθρώπων δημιουργεί δεσμούς. Βλέπω όμως το τελευταίο διάστημα πως είτε βλέπω λάθος τα πράγματα, είτε κάνω λάθος στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι το μοίρασμα - επικοινωνία.

Θα μου πεις τώρα, δεν έλεγες πριν τι ωραία εικόνα ήταν τα δύο μικρά παιδάκια που έκαναν συμφωνία φιλίας με τα λόγια τους; 

Βέβαια και ήταν μια ωραία εικόνα δύο μικρών παιδιών που δεν ήξεραν πως να ορίσουν την φιλία τους και το είπαν το ένα στο άλλο. Είχαν όμως στο μυαλό μου πως εμείς οι ενήλικες γνωρίζουμε να διαχειριζόμαστε τις σχέσεις με πιο ώριμο και απλό τρόπο. Βλέπεις ξεκινήσαμε από τον παιδικό τρόπο να κάνουμε φίλους και στην πορεία ήρθε η εξέλιξη. Μάλλον όμως το έχω λάθος στο μυαλό μου.

Μπορεί να είναι λάθος οι προσδοκίες που έχω από έναν άνθρωπο. Ίσως να κρίνω από τις δικές μου ανάγκες και τον δικό μου τρόπο σκέψης και εκεί να χάνεται λίγο η ισορροπία. 

Κάποιες φορές είναι πιθανό να μην έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Να μην χρειαζόμαστε τα ίδια πράγματα. Ίσως ακόμα να χρειάζεται αναπροσαρμογή των ορίων και των συστημάτων μας. Πιθανόν να άλλαξαν τα θέλω μας και οι δρόμοι μας να μην ταιριάζουν. Αλλάζουν με τον καιρό οι άνθρωποι και δεν ταιριάζουν τα βήματα και οι πορείες τους.

Πόσα πολλά ερωτήματα και πόσες σκέψεις;

Περίμενα πως θα ήταν πιο εύκολο αυτό το πρωινό Δευτέρας. Ήλπιζα κάπου βαθιά μέσα μου ότι θα ήταν πιο εύκολο να δω την λύση. Ήξερα όμως πως δεν υπάρχει μόνο μία λύση και σίγουρα τίποτα δεν είναι εύκολο και ανώδυνο. Όταν θέλεις να έχεις ηρεμία και γαλήνη στην ζωή, σχέσεις εμπιστοσύνης με τους ανθρώπους και εσωτερική ισορροπία χρειάζεται προσπάθεια και συχνά να ξεβολευεσαι. Εύκολο να το λες, χρειάζεται χρόνο και κόπο να το πράξεις.

Ο ήλιος ξεπρόβαλε για τα καλά και ακόμα η αχτίδες του έχουν καλοκαιρινή διάθεση. Ξεκίνησα πρωί να γράφω και έφτασε μεσημέρι. Με απορρόφησαν σκέψεις, έννοιες και λέξεις. Προσπάθησα παρόλη την συναισθηματική φόρτιση να γίνω όσο πιο κατανοητή μπορούσα.

Δεν ξέρω αν τα έγραψα όπως τα ένιωθα περισσότερο ή όπως τα σκέφτομαι. Σίγουρα έκανα μια προσπάθεια να τα μοιραστώ και να τα βάλω στην σειρά. Ίσως να έφτασα κοντά στο συμπέρασμα που φοβόμουν, μπορεί να βρήκα την λύση που ήξερα πως έχω. Σίγουρα δεν θα την μοιραστώ ακόμα μαζί σου. Χρειάζομαι λίγο χρόνο ακόμα να τα ξεκαθαρίσω και δεν τον έχω αυτή την στιγμή που στα γράφω. 

Υπομονή και θα το μοιραστούμε και αυτό!

Φιλία
By Canvas.





Σχόλια